[short fic]Fallin

posted on 21 Jun 2013 00:06 by kurohashi-sey
Title : Fallin
Pairing : Hannibal/Will
Rate : -
Author : sey
 
 
รู้จักตำนานของลูซิเฟอร์มั้ยครับ?...

...รู้สิเทพที่ถูกเนรเทศจากสวรรค์เพราะความหยิ่งผยองใช่มั้ยล่ะ

ใช่ครับ...แต่รู้มั้ยครับว่าในตำนานของชาวฮิบรูแล้วลูซิเฟอร์เพียงแค่ถูกล่อลวงให้เชื่อเช่นนั้นเท่านั้น...

?...

...ใช่แล้วครับ 'ลูซิเฟอร์' น่ะเป็นเพียงแค่ 'เหยื่อ' เท่านั้นเอง...

...................................................................................

ความเชื่อหนึ่งของผม คือทุกสิ่งมีระเบียบแบบแผนและระบบในตัวของมันเอง

ชีวิตมีอยู่และดับไป...ความคิดมีอยู่และดับไป...

มีเพียงระเบียบแบบแผนเท่านั้นที่จะคงอยู่

เขายืนนิ่งทอดสายตามองบานกระจกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นจัดแต่งเนคไทให้เข้าที่ ปลายนิ้วเรียวรูดผ่านผ้าวูลเนื้อนิ่มเรียบกริบ

เบิกโรงกิจวัตรประจำวันให้เริ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน...

ฮันนิบาล เลคเตอร์ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องทำงานของตน สืบเท้าเข้าใกล้โต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวสวยเปิดสมุดปกสีเทาเล่มยาว ไปยังหน้าที่คั่นไว้ ดวงตาสีน้ำตาลซีดไม่สะทกสะท้อนสิ่งใดสะดุดลงที่ปลายมือของตนซึ่งวางอยู่พอดิบพอดีกับชื่อคนไข้รายสุดท้าย 'วิล เกรแฮม'

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าริมฝีปากของตนหยักยิ้มขึ้นตามด้วยหรือเปล่า เขาปิดสมุดนัดแล้วเดินไปเปิดประตูต้อนรับคนไข้รายแรกของวัน

...ฉากหน้าที่สวยงามของเขา...

ไม่สิ จะเรียกว่าฉากหน้าก็ไม่ถูกนัก เขาเองก็ชอบอาชีพนี้ อาชีพที่จะได้เห็นระเบียบแบบแผนของผู้คนหลากหลาย จัดเรียงมันให้เป็นไปตามที่เขาต้องการ และเฝ้าดูว่าผู้คนเหลล่านั้นจะวิ่งไปในทิศทางใด

...กับวิล เกรแฮมเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก...

จะต่างกันออกไปก็คงเป็นที่ความประทับใจแรกกระมัง...

เขารู้สึกว่าวิลมีอะไรบางอย่างที่พิเศษ แน่นอนว่านั่นรวมถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเข้าใจความนึกคิด ระเบียบแบบแผน และบริบทของเขาได้เป็นอย่างดีแม้จะโดยไม่รู้สึกตัวก็ตาม

ความสัมพันธ์ที่ใกล้เคียงกับคำว่าเพื่อนนั้น เขานึกสงสัยเหลือเกินว่ามันจะไปจบลงที่ตรงไหน

ระยะหลังมานี่วิลเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นกับอาการหลงช่วงเวลาของตนเอง แน่นอนว่าเขารู้ตั้งแต่ในทีแรกว่ามันเป็นโรคที่เกี่ยวเนื่องกับสมอง แต่เขาไม่มีทางยกวิลให้ไปอยู่ในความดูแลของใครแน่

'วิล เกรแฮม' เป็นคนไข้ภายใต้ความดูแลของเขา 'ฮันนิบาล เลคเตอร์' แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

วิลกำลังไขว่คว้าหาเขาในรูปแบบที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้

เขาสนุกในการเฝ้ามองวิลวิ่งไล่ตามมาและถอยมาในระยะที่วิลไม่มีทางเอื้อมถึง

...เลิกสนใจทุกอย่างและค้นหาผมแต่เพียงผู้เดียวสิ...

...เพราะคุณรู้ดีว่านั่นเพียงเป็นหนทางเดียวที่คุณจะสามารถเอื้อมมือมาถึงผมได้...

วิลไม่มีทางรู้ตัว แต่ตัวเขาเองได้เปิดรับซาตานให้เข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวทีละน้อย

...ซาตาน ในรูปกายของเพื่อนผู้เข้าใจ...

ชายหนุ่มผู้หาทางออกไม่ได้ ไขว่คว้าหาคนที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นแม้แค่เพียงได้สนทนา ...ดร.ฮันนิบาล...

เขาเปิดเปลือยชีวิตของตนเองจนหมดเปลือกต่อหน้าดวงตาสีน้ำตาลซีดจางคู่นั้น

เขาวิ่งไล่สิ่งที่ตนเองไม่รู้ว่าคืออะไรผ่านคำชักจูงจากริมฝีปากเรียวบางนั่น

เขาไม่เคยปล่อยให้ใครก้าวล้ำเข้ามาในชีวิตมากขนาดนี้ ไม่เคยปรึกษาใครแม้แต่เรื่องที่ตัวเขาเองยังไม่แน่ใจแบบนี้

เขารู้เพียงแต่เขารู้สึกหวาดกลัวและมือคู่นั้นก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขายึดไว้ได้

วิลมีอาการหลงเวลามากขึ้น เห็นภาพหลอนหนักขึ้นจนถึงขั้นเกิดอาการชักกระตุก

ฮันนิบาลยังจำได้ติดตา ถึงวันที่ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูห้องของเขาในสภาพเสื้อยืดสีมอและกางเกงบอกเซอร์ตัวเดียว นัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นเบิกโพลง ผิวกายสั่นเทาราวลูกนกที่ตะกายขึ้นจากผืนน้ำ

วิลไม่รู้ตัวเอยแม้แต่เพียงนิด ว่านั่นเป็นหนึ่งในกลุ่มอาการของตน

...ใช่แล้ว โดยตกอยู่ในห้วงละเมอวิลได้เดินทางมาหาเขา

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีเขาแทรกซึมอยู่ในจิตใต้สำนึกของวิลมากเพียงใด

...ราวหยดหมึกที่กระจายลงสู่ผืนน้ำ...

ค่อยๆอาบย้อมจนเมื่อรู้สึกตัวอีกทีผืนน้ำนั้นก็เปลี่ยนสีไปจนสิ้นเสียแล้ว

"ไม่ต้องห่วงนะครับผมจะช่วยคุณเอง"

ฮันนิบาลสัมผัมผิวแก้มที่กระตุกสั่นน้อยๆนั้นอย่างแผ่วเบา วิลค่อยๆปิดเปลือกตาลงแล้วแนบใหน้าเข้ากับฝ่ามือใหญ่นั้นอย่างวางใจ ลมหายใจที่กระชั้นถี่ค่อยๆกลับมาสงบเรียบ

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ในมุมใดมุมหนึ่งของเขาจะรู้สึกวางใจโดยไม่รู้ตัว

ไม่ต้องคิดให้มากความเขาก็รู้ได้ว่านี่เป็นสาเหตุที่หลายครั้งเหลือเกินเมื่อเขาเกิดการเห็นภาพหลอนและหลงเวลา เขาจะพบว่าตัวเองมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้

เขาไม่เคยและไม่คิดว่าจะได้รู้พื้นเพของฮันนิบาล เขาก็แค่รู้สึกสบายใจกับบทสนทนาเหล่านั้น...

เขารู้สึก...

...มั่นคง...

..ล่ะมั้ง?

เขานอนลงที่โซฟาเบ้ดในห้องทำงานโอ่โถงถามคำแนะนำของฮันนิบาล เพราะอีกฝ่ายไม่มั่นใจเท่าไหร่นักว่าเขาจะสามารถขับรถกลับไปได้ในสภาพนี้

วิลพยักหน้ารับง่ายๆก่อนปิดเปลือกตาลงและดึงตัวเองลงสู่ห้วงนิทราได้ในที่สุด

ฮันนิบาลนั่งลงบนพื้นที่ว่างข้างคนที่เพิ่งนอนหลับ ริมฝีปากรียวบางหยักเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยหยดพิษร้าย

....วิลกำลังร่วงหล่น...

ดวงตาสีซีดพราวระริกจับจ้องร่างที่นอนหลับสนิท ด้วยสายตาของพยัคฆ์ที่จ้องมองเหยื่ออันโอชา

ไร้ที่ยึดเหนี่ยว ไร้ก้นบึ้ง

...ลงสู่หุบเหวอันมืดมิดที่จะไม่มีวันหาทางออกได้...

ดีแล้ว...เพราะว่าคุณน่ะเป็น เหยื่อ ของผม

คุณต้องซึมซับตัวตนของผมให้มากกว่านี้ มากจนไม่อาจซึมซับใครได้อีก

คุณต้องจับจ้องมายังผมเท่านั้น จับจ้องจนไม่อาจละสายตาไปไหนได้อีก

คุณต้องไขว่าคว้ามายังผมเท่านั้น เอื้อมจนสุดเอื้อมแม้ว่าพื้นที่คุณเหยียบยืนจะเป็นสุดปลายเหวที่จะทำให้คุณต้องตกลงไปอีกก็ตาม

ร่วงหล่นให้ลึกยิ่งกว่านี้ในอ้อมแขนของผม

จ่อมจมสู่ความมืดมิดให้มากกว่านี้ด้วยน้ำมือของผม

ก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตที่ผมกั้นเอาไว้สำหรับคุณเท่านั้น ด้วยความต้องการของคุณเอง

แล้วคุณจะตกเป็นของของผมเพียงคนเดียวตลอดกาล
.
.
.
.
.
.
.
ฮันนิบาลโน้มใบหน้าเข้ากระซิบแผ่วเบาที่ริมหูของคนหลับ

"จำไว้นะครับ ว่าคุณน่ะไม่มีวันหนีผมไปไหนได้พ้น"
 
-FIN-
 
ฟหกดเ้่าสว ในที่สุดก็ได้เขียนจนได้เล้งมานานจนเรื่องจิจบ แงงงงง O<------<
เขียนสนองตัณหาส่วนบุคคลลก่อนหนีไปออกโดไททั่น ตอนแรกว่าจะวาดรูปประกอบ แต่สองคนนี้วาดยากเกิน ไม่มีปัญญาอีก ฟฟฟฟฟ ตายข่าาาาาาาา

Comment

Comment:

Tweet

ฟืดๆ

#4 By preaw'sm on 2013-07-23 13:18

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เป็นฟิกเเบบที่เราจิ้นว่าอยากให้มีคนเขียนเลยยยย ชอบมากกกก
อิคุงหมออออ เลวได้ใจจริงๆ><
สมควรจะเป็นฟิกยาวนะคะ 555
รอให้มีฟิกใหม่คลอดออกมาอีก

#3 By namo (103.7.57.18|101.109.189.66) on 2013-06-25 07:53

จะเอาเมื่อวานเจ๊ทานอะไรอ่ะะะะะะะะะะะะะะะ
เข้ามาอ่านด้้วยความหวังจะเจอฟิคตลกกกก
ฮ่าๆๆๆๆ
เเต่เเบบนี้ก้ได้อารมณ์ไปอีกเเบบนะ
ออกเปนเล่มเลยๆๆ จะรอซื่อ หุหุ<3

#2 By lYnn on 2013-06-22 20:28

มาตรัสสสสสสสสสสส #ผิด
พุ่งมาอ่านก่อนคนแรก อาาาา ชอบมุมมองของหมอที่มีต่อวิลชะมัดดดด นี่มันปิศาจที่ล่อลวงวิลให้ตกลงมาด้วยสิเน่หาสินะ ฟหกดฟหกดฟหกด
วาดรูปประกอบด่วนนนนน

#1 By noirpoison on 2013-06-21 01:45