[Steve/Tony]Forgive me

posted on 27 Oct 2012 00:48 by kurohashi-sey
Title : Forgive me

pairing : Steve/Tony

Author : sey

Rate : NC-17

....เขากำลังนั่งนิ่งอยู่บนทางเดินที่ทอดยาว....

ความเงียบงันโอบล้อมเข้ามาจนชายหนุ่มได้แต่กอดเข่าของตนแน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาซุกนิ่งรากับเจ้าตัวพยายามจะขดตัวเป็นก้อนกลม

....เขาได้แต่เฝ้ารอท่ามกลางความมืดของราตรีอันดึกสงัด....

ฉับพลันเสียงฟาดเปรี้ยงก็ดังสนั่นขึ้นข้างกาย เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจใดๆนอกจากเบือนใบหน้าได้รูปขึ้นมองอย่างรวดเร็ว หากสายตายังไม่ทันจับภาพได้ทัน อะไรบางอย่างก็ถูกขว้างเข้าใส่ใบหน้าของเขาเต็มรัก

"จะไปนอนที่ไหนก็ไปเลยไป๊!!!"

เสียงฟาดประตูดังเปรี้ยงขึ้นอีกเป็นระลอกที่สองเล่นเอาหูเขาแทบชา...

สตีฟ โรเจอร์สกระพริบตาปริบๆ ริมฝีปากที่อ้าค้างอย่างตะลึงงันนั้นไม่ทันได้เอ่ยเรียกคนที่โผล่ออกมาเมื่อครู่เสียด้วยซ้ำ

...ใช่แล้วล่ะ ไม่ต้องคิดให้มากความก็คงรู้ได้ว่าเขาถูกโทนี่ไล่ออกมานอนนอกห้อง...

ชายหนุ่มรวบเก็บหมอนกับผ้าห่มที่อีกฝ่ายปาใส่หน้าพลางลุกขึ้นยืน ดวงตาสีสดมองไปยังบานประตูที่ปิดเงียบแต่เมื่อเขาจะยกมือขึ้นเคาะเรียกเสียงของจาร์วิสก็ดังขึ้นจนเขาต้องชะงักมือเก็บ

[นายท่านฝากข้อความไว้ว่า "ไม่ต้องมาทำเป็นขอโทษ แคปซิเคิล" ครับ]

"อ่า..."

[ยังมีอีกหนึ่งข้อความครับ "ไอ้มุกเขียนกระดาษแปะไว้เหมือนง้อสาวในยุคนายฉันก็ไม่เอา"]

ตื๊ด

....รู้สึกไปไม่เป็นขึ้นมาทันที...

ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจถอยทัพย้ายไปนอนที่โซฟาในที่สุด อันที่จริงจะกลับห้องตัวเองก็ได้ แต่ดึกขนาดนี้แล้วเขาก็ชักขี้เกียจขึ้นมาดื้อๆแล้วเหมือนกัน

พอนึกถึงสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธขนาดนั้นแล้วเขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาเหมือนกัน แต่ว่ามันก็อดไม่ได้จริงๆ

...ช่วยไม่ได้ ก็มันอดใจไม่ไหวนี่นา...

.
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
.
.
.

"ฮะ..อ๊ะ รอบสุดท้าย..แล้..วนะ... อ๊ะ" ร่างบนเตียงนอนนุ่มพยายามสื่อสารกับเขาด้วยเสียงหอบพร่าที่ขาดไม่เป็นคำ นัยน์ตาสีน้ำตาลหวานที่พร่าพรายไปด้วยหยาดน้ำมองสบกลับขึ้นมา มันแฝงไปด้วยความไม่พอใจ เหนื่อยล้า แต่กระนั้นก็เว้าวอนอยู่ในที ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแทรกกายเข้าไปให้ลึกขึ้นอีก

"อ๊ะ! มัน..ลึ...ก" ใบหน้าแดงซ่านเบี่ยงซบลงกับผ้าปูเตียงที่ถูกดึงทึ้งจนยับย่น

"อย่าหนีสิ" สตีฟโน้มตัวลงกระซิบเข้ากับใบหูนิ่มก่อนจะขบมันเบาๆอย่างมันเขี้ยวทำให้ช่องทางที่โอบรัดร่างของเขาอยู่บีบรัดแน่น

ร่างที่พยายากระถดตัวหนีแทบไม่อาจขยับไปไหนได้เมื่อถูกแขนแข็งแรงเกี่ยวรั้งต้นขาของเขาเอาไว้ แรงกระแทกกระทั้นที่ทำให้เขาแทบไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไปนั้นดูจะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆจนเขาทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองพื่อข่มกลั้นเสียงร้องแปลกๆพลางจิกมือลงบนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นอย่างต้องการระบาย

ความต้องการของทั้งคู่ถูกผลักจนถึงจุดสูงสุดในเวลาไม่นาน ของเหลวสีขาวที่ฉีดเปื้อนลงบนร่างนั้นทำให้ผิวกายสั่นระริก

เสียงหอบหายใจหนักๆที่รินรดบนดวงหน้าทำให้ดวงตาสีน้ำตาลปรือปรอยขึ้นมองสีหน้าของคนบนกาย ใบหน้าหล่อคมดูจะยุ่งขึ้นอีกสามเท่าเมื่อหัวคิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันอย่างหนัก ดวงตาสีสดที่ฉายแววราวสัตว์ป่าคู่นั้นสงบลงเล็กน้อย เม็ดเหงื่อที่เกาะพราวไปทั่วร่างกายนั้นทำให้เขาอดไม่ได้จริงๆที่จะยื่นมือออกไปรั้งลำคอแข็งแรงนั้นให้ใกล้เข้ามามากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้พรมจูบเบาๆไปทั่วใบหน้าคมเข้มนั้น

ร่างกายที่ยังคงไวสัมผัสกระตุกสั่นน้อยๆเมื่อความต้องการของอีกฝ่ายค่อยๆเคลื่อนถอยอย่างเชื่องช้า "อึก...สตีฟ?"

เจ้าของชื่อตีใบหน้าเรียบเฉยพลางไล่สายตาหยาบโลนไปตามร่างกายของคนด้านล่างอย่างถือวิสาสะ ตั้งแต่แผ่นอกชื้นเหงื่อที่กระเพื่อมแผ่ว หน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อซึ่งยังคงเปรอะเปื้อนคราบคาวต่างๆของพวกเขา จนถึงช่วงเอวสอบเพรียวที่มีรอยฟันของเขากระจายอยู่ประปราย

"ออกไปซักทีสิ" โทนี่ย่นคิ้วพลางบิดกายเล็กน้อยเหมือนต้องการเร่งให้คนที่ไม่ขยับไปไหนเสียทีถอนกายออกไป แต่เมื่อมือหยาบใหญ่ข้างหนึ่งแตะลงบนหน้าอกของเขาแล้วเขี่ยไล้เหมือนกำลังทำการสำรวจ ร่างกายที่ยังคงไวต่อสัมผัสก็แอ่นโค้งขึ้นน้อยๆอย่างตกใจ ก่อนที่เขาจะเผลอหลุดเสียงครางสั่นออกมาเบาๆ

ดวงตาที่เหมือนจะไม่สะท้อนภาพใดในตอนแรกพราวระริกขึ้นมาทันทีในสายตาคนมอง

เหมือนจะจับลางได้หน่อยๆโทนี่จึงชันร่างอ่อนล้าของตนขึ้นพร้อมถอยหนี แต่เหมือนการขยับของเขาจะไปทำให้คนที่ไม่ค่อยรู้ว่าคิดอะไรอยู่ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งเสียแล้ว "ม...ไม่เอาแล้ว ออกไป..ฉัน...อ๊ะ!"

เศรษฐีหนุ่มอุทานอย่างตกใจ ทั้งๆที่เขาพยายามจะยันกายขึ้นนั่งแต่ก็กลับร่วงลงไปกองที่เตียงอีกครั้งด้วยแรงดึงที่เขาไม่เคยสู้ได้เสียที อย่าว่าแต่ในตอนที่ร่างกายเหนื่อยล้าขนาดนี้....

"สตีฟ!! บอกว่าไม่เอาแล้วไง!" เขาขึ้นเสียงพลางออกแรงผลักแผ่นอกกำยำที่โน้มลงมาหาอีกครั้ง

...หากแม้จะส่งเสียงทัดทานเพียงใดเขาก็ไม่อาจห้ามอะไรได้อีกต่อไปแล้ว...
 
 
.
.
.

กลับมา ณ จุดจุดเดิม....

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ หลังจากครั้งสุดท้ายนั้นโทนี่ก็เหนื่อยจนหมดสติไปทำให้เขาสติกลับเข้าที่ในที่สุด พอฟื้นขึ้นมาในอีกประมาณชั่วโมงให้หลังดวงตาคู่นั้นก็เขียวปั้ดก่อนที่จะรุดทำร้ายเขาชุดใหญ่ทั้งๆที่ยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงดี และไล่เขาออกจากห้องมาอย่างที่เห็น

สตีฟยกมือคู่ใหญ่ขึ้นปิดหน้า นึกระอาตัวเองที่ทนไม่ได้เสียทีเวลาที่อีกฝ่ายพยายามทัดทาน

"................."

...ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ผิดอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง....

แต่ว่า...

....ลองได้เห็นคนที่ชอบนอนหอบระทวยมองด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้มอยู่ตรงหน้า ร้อยทั้งร้อยใครจะไปทนไหว...

เขาก็แค่...ขาดสติไปนิดเดียวเท่านั้น......ล่ะมั้ง?

ชายหนุ่มละมือออกก่อนจะดึงผ้านวมหนาขึ้นคลุมตัว เสียงถอยหายใจหนักดังก้องในความเงียบงัน

"พรุ่งนี้ค่อยหาทางขอโทษก็แล้วกัน..."

.
.
.

ร่างสันทัดนอนขดตัวนิ่งบนเตียงนุ่ม คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันอย่างหงุดหงิด เหนือสิ่งอื่นใดคือปวดไปทั้งตัว...

...ไม่ได้โกรธขนาดนี้มานานแล้ว ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งโมโหอีกต่างหาก...

ไม่ได้แย่ตรงที่อีกฝ่ายห้ามแล้วไม่รู้จักฟัง แต่มันน่าอายที่ตัวเขาเองถึงขั้นหมดสติไป แถมยังเอาไปพาลกับคนทำอย่างช่วยไม่ได้ต่างหาก...

...ก็มันไม่รู้จะโมโหใครนี่...

จะให้พูดไปได้ยังไงว่าจริงๆแล้วสำหรับเขามันน่าอายมากกับการที่ถึงขั้นหมดสติระหว่างมีอะไรกับใคร แถมยังกับคนเที่ยวบินต่ำอย่างสตีฟ โรเจอร์สอีก!!

แย่ไปกันใหญ่มากๆ!!

ถ้ามีใครรู้เข้าเขาคงอายจนไม่อยากอาศัยอยู่ในโลก... ดังนั้นพอไม่รู้จะเอาไปลงกับใครเลยต้องถีบส่งต้นเหตุออกไปนอกห้องทั้งอย่างนั้น

เขารู้แก่ใจดีอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงรู้สึกผิดไม่น้อย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้รู้สึกตัวมาในสภาพร่างกายสะอาดสะอ้านแถมยังสวมชุดนอนแล้วอีกต่างหาก

....และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขาทนไม่ได้จนต้องไล่อีกฝ่ายออกนอกห้อง...

เขาเองก็เป็นผู้ชายนะจะดูแลกันไปถึงไหน... แถมถ้าว่ากันตามจริงเขาต่างหากที่มีประสบการณ์มากกว่าพอถูกทำแบบนี้แล้วรู้สึกพลาดท่าอย่างบอกไม่ถูก

"....อย่าคิดนะว่าจะหายโกรธง่ายๆ"

...จะไม่ยอมหายจนกว่าจะหายอายเลยคอยดู...

โทนี่งึมงำในลำคอด้วยความหงุดหงิด แต่จากความเหนื่อยสั่งสมทำให้เปลือกตาหนักอึ้งปิดลงในที่สุด

............................................................................................

....โดนเมิน....

กัปตันอเมริกากำลังสัมผัสได้อย่างชัดเจนมากๆว่าเขากำลังโดนเมินอย่างที่สุด....

ทั้งที่ปกติแล้วโทนี่แทบไม่เคยตื่นก่อนเขาเลยแท้ๆ นอกจากจะอยู่ในวันที่อีกฝ่ายโต้รุ่งทำงานจนไม่ได้นอนเลยนั่นล่ะ... จริงๆก็ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายเป็นคนตื่นสาย แต่เขาติดนิสัยตื่นขึ้นมาฟิตร่างกายในตอนเช้าตั้งแต่สมัยยังอยู่ในค่ายทหาร ทำให้ตื่นเช้ามากกว่าคนปกติ

แต่วันนี้เมื่อเขากลับมาจากจ๊อกกิ้งในตอนรุ่งสาง ร่างของเจ้าของตึกก็หายต๋อมไปเรียบร้อยแล้ว แถมยังไม่ทิ้งข้อความอะไรเอาไว้เลยอีกต่างหาก

พอกลับมาในตอนเย็นก็ทำเป็นมองเลยเขาเหมือนไม่มีตัวตน ทำให้เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก

...ท่าทางจะโกรธมากจริงๆแฮะ...

ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมาอีกเป็นล้นพ้น เขาเองก็คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี ได้แต่รอดูท่าทีและหาจังหวะเวลาที่อีกฝ่ายจะยอมให้คุยด้วยอยู่แบบนั้น

วันแรกผ่านไปแบบไม่ค่อยได้มีโอกาสเห็นหน้าจึงยังพอคิดไปเองได้บ้างว่าไม่ได้ถูกหลบหน้า

วันที่สองผ่านไปไม่ได้ต่างจากวันแรกเท่าไหร่นัก

วันที่สามเขาจึงตั้งต้นเฝ้ารอทั้งวันแต่เมื่อได้สบตาเข้าวูบนึง ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นก็เบือนหนีอย่างรวดเร็ว เห็นริ้วสีแดงจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้นแต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วจนมันอาจจะเป็นสิ่งที่เขาทึกทักไปเอง

วันที่สี่เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เข้าใกล้ให้ได้ อย่างน้อยได้มีโอกาสพูดก็ยังดีแต่ก็เป็นอีกครั้งที่ถูกเมินซะอย่างนั้น

วันที่ห้าเขาจึงลงมือติดตามทุกฝีก้าวตั้งแต่เช้ายันเย็น แต่เมื่อถูกจับได้โทนี่ก็หายตัวไปเหมือนกระต่ายป่าที่กระโดดหนีเข้าไปในพุ่มไม้

วันที่หก.....เขาถูกแบน.......

ใช่! เขาถูกแบน!!....

โทนี่ดักทางเขาแทบจะทุกฝีก้าวโดนการสั่งการไว้กับจาร์วิส...ไม่รู้ว่าเขาอ่านง่ายหรืออีกฝ่ายฉลาดเกินไปกันแน่

วันที่เจ็ด...เจ็บปวดต่อเนื่องจากวันที่หก...โทนี่ดูไม่มีทีท่าว่าจะยอมผ่อนปรนให้เขาเลยแม้แต่นิด...

"......."

....หนึ่งอาทิตย์ที่ไม่ได้สนทนากันซักประโยคเดียว....

....หนึ่งอาทิตย์ที่แทบจะไม่ได้เห็นหน้าเลย ทั้งๆที่ปกติแทบไม่เคยเกินครึ่งวันเขาก็จะมีเรื่องให้ได้เจอหน้ากันแล้ว....

เครียด......

เขากำลังรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดอย่างหนักทีสั่งสมมาเรื่อยๆตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา แถมยังไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะหายโกรธเลยแม้แต่นิด

แต่เดิมเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ใจเย็นนักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นี่มันคิดจะทดสอบความอดทนของเขาชัดๆเลย

สตีฟกัดฟันกรอด มือหยาบที่กำหมัดแน่นนั้นเกร็งจนขึ้นข้อขาว

...ทนไม่ไหวแล้ว...

แค่ความคิดที่วูบผ่านขึ้นมาก็หอบเอาร่างของเขาขึ้นลิฟต์ไปจนถึงห้องเจ้าของตึกได้แล้ว เป็นที่แน่นอนว่าจาร์วิสล็อกไม่ยอมเปิดให้เขาผ่านเข้าไปได้อีกแล้วเช่นกัน

"ถ้าไม่เปิดฉันจะงัดล่ะนะ....." เขาขู่

[เกรงว่าผมไม่สามารถตอบสนองคำพูดนั้นได้ครับ]

ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง ร่างสูงใหญ่ยกมือของจนขึ้นแตะที่รอยแยกของบานประตูลิฟต์ก่อนจะออกแรงง้างบานประตูเหล็กตันหนานั้นให้เปิดออกได้อย่างง่ายดาย เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมแต่ก็แค่นั้นไม่มีเหตุผลที่เขาจะตกอกตกใจอะไร...

"หนวกหูน่าจาร์วิส" สตีฟย่นคิ้ว "ฉันไม่รู้ว่าโทนี่สั่งอะไรเอาไว้ แต่ยังไงวันนี้ฉันก็จะคุยกับหมอนั่นให้ได้"

...เสียงสัญญาณเตือนทั้งหลายทั้งมวลหยุดลงง่ายผิดคาด ทำให้เหลือเพียงเขาอยู่ในเพนท์เฮาส์กว้างใหญ่ท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นกะทันหัน

เขาสาวเท้ายาวๆไปยังห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลนักด้วยความเคยชิน เมื่อผลักประตูเปิดเข้าไปเขาก็เห็นร่างของคนที่แทบไม่ได้เห็นมาตลอดทั้งอาทิตย์นอนแผ่อยู่บนเตียงขนาดใหญ่

แถมยังทำตัวเหมือนกะเอาไว้แล้วอีกต่างหาก ถึงได้ขยับตัวดึงผ้านวมหนาขึ้นมาคลุมมิดตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ต้องหันมามองหน้าเขาซักนิด

...แต่ก็แน่ล่ะนะเสียงเตือนดังไปแปดโลกขนาดนั้น ธอร์ยังได้ยินเลยมั้ง....

พอเขาสาวเท้าเข้าไปหาจากที่นอนแผ่อยู่เฉยๆใต้ผ้าห่ม โทนี่ก็พลิกตัวหนีก่อนจะขดตัวเป็นก้อนกลมทั้งผ้าห่มแบบนั้น

...จะเอาใช่มั้ย...

สตีฟยกยิ้มที่มุมปากอะไรบางอย่างในมโนสติขาดดังปึด เขากระโจนพรวดเดียวก็ขึ้นไปคร่อมอยู่เหนือก้อนผ้ากลางเตียงใหญ่นั่นแล้ว "โทนี่..."

"......"

"นี่ ออกมาคุยกันหน่อยสิ"

"......."

เมื่ออีกฝ่ายนิ่งอยู่นานเขาก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องรอไปมากกว่านี้ มือใหญ่ออกแรงดึงผ้านวมที่กั้นเขาทั้งคู่ออกจากกัน แต่ดูท่าทางโทนี่เองก็ไม่ได้คิดจะยอมง่ายๆถึงได้พยายามยุดเอาไว้สุดแรงเช่นกัน

หลังจากยื้อยุดกันไปมาอยู่พักใหญ่เขาก็ตัดสินใจยอมแพ้ในที่สุด คนที่อยู่ในผ้านวมหนานั้นก็หอบจนตัวโยนแม้จะมองไม่เห็นก็พอจะเดาได้จากก้อนผ้าที่ขยับไหวแรงๆนั่น

...อึดอัดจะตายอยู่แล้วยังไม่ออกมาอีก...

ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปหาจนห่างกับคนดื้อด้านแค่คืบและพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

"โทนี่...เมื่อวันก่อน.."

"........"

"ฉันขอโทษ"

แอบใจแป้วเบาๆเมื่อไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลยจากร่างเบื้องใต้ เขาจึงพยายามต่อไปอีก "นี่...ให้ฉันเห็นหน้าหน่อยเถอนะ..."

เขาอดทนรออยู่พักหนึ่ง เสียงสวบสาบที่ดังขึ้นทำให้เขาลืมตาขึ้นมองคนที่ยอมลงให้เขาในที่สุด แม้จะเป็นการดึงผ้าห่มลงมานิดๆจนเห็นแค่ตาก็ตาม

แววตาที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจจ้องเขม็งเหมือนจะประเมิณดูว่าเขาจะทำอะไรต่อไปนั้นถึงกับทำให้เขาหลุดหัวเราะเบาๆ

"โอ๊ย!"

โทนี่ยกขาถีบคนหัวเราะอย่างหมั่นไส้แถมด้วยการย่นคิ้วใส่ให้อีกที ...กะแล้วว่าถ้ายอมเจอ เขาจะต้องโดนง้อแล้วเขาก็จะใจอ่อนอย่างนี้ทุกที...

...ก็มันทนโมโหต่อไม่ได้จริงๆนี่เวลาที่ดวงตาสีสดใสคู่นั้นหมองลง

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมคุยด้วยหรอกนะ!!

"นึกว่านายจะไม่ยอมให้ฉันเห็นหน้าแล้วซะอีก" ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเศร้าๆโน้มลงมาจนแนบติด

อีกแล้ว! ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว นี่มันขี้โกงชัดๆ!

พอโกรธขึ้นมาอีกเขาก็ขยับตัวมุดลงไปใต้ผ้าอีก พออีกฝ่ายขำกว่าเดิมเขาก็เลยถีบซ้ำอีกทีด้วยแรงที่มากกว่าเดิมบ้าง ฮึ่ม....

ผ้าที่ยึดไว้ในตอนแรกถูกมือหยาบใหญ่คู่นั้นรั้งลงมาในที่สุด จนเขาได้แต่มุ่ยหน้ามองดวงหน้ายิ้มระรื่นนั้นตอบอย่างไม่สบอารมณ์

"หายโกรธฉันหน่อยสินะ..นะ"

"....."
 
 
ไม่ได้การเขาชักรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวขึ่นมาอย่างห้ามไม่อยู่จนต้องรีบเสสายตาหลบ แต่มันกลับกลายเป็นว่าเขาได้เปิดช่องให้คนด้านบนได้ฉวยโอกาสเสียแล้ว ริมฝีปากหยักได้รูปคู่นั้นแนบจุมพิตหนักๆลงมาที่เนินหน้าผากโดยไม่รู้ตัว

"ทำอะไรน่ะ!?" โทนี่โวยเสียงดังเรียกร้อยยิ้มดีใจจากคนด้านบน

"ยอมพูดจนได้นะ"

"อึก...." ...เสร็จกัน...

"ฉันผิดไปแล้วคราวหน้าไม่ทำแล้วนะ" สตีฟเอ่ยเสียงเบาก่อนจะจูบลงบนหน้าผากได้รูปนั้นอีกครั้ง

"ให้มันจริงเหอะ!" ร่างบนเตียงนอนส่งเสียงฮึดฮัดขึ้นจมูก

"หายโกรธรึยัง?"

"ยัง! จะโกรธอีกนานเลยด้วย!!"

คนโดนว่าหัวเราะเบาๆก็จะแนบหน้าผากของตนเข้ากับอีกฝ่าย "ฉันรู้ว่านายไม่ทำอย่างนั้นหรอก"

"รู้แล้วก็อย่ามาถามอะไรไร้สาระสิ!" โทนี่ยู่หน้าใส่อีกครั้ง

"อื้อ" ร่างสูงใหญ่ตอบรับในลำคอเบาๆก่อนจะโน้มลงสอดแขนแข็งแรงเข้าตระกองกอดคนที่นอนอยู่บนเตียงเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงกับลาดไหล่ที่ห่อขึ้นอย่างตกใจ

"อะ...อะไร?...อึดอัด" คนถูกกอดขยับยุกยิก "นี่..ถอยออกไปนะ"

"ฉันนึกไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้านายไม่ยอมหายโกรธแล้วฉันจะทำยังไง.."

"......" ดวงตาสีน้ำตาลเบือนมองคนที่กอดเขาเอาไว้แน่นก่อนที่จะค่อยๆยกแขนขึ้นกอดร่างหนาหนักนี้ตอบแบบหลวมๆ "รู้อยู่แล้วไม่ใช่รึไงว่าฉันจะหายโกรธน่ะ เจ้าบ้า" เขาถอนหายใจอย่างระอา

"ก็ใช่...แต่มันก็กังวลอยู่ดี" เสียงเอ่ยทุ้มต่ำฟังดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก "แค่คิด..ว่านายจะไม่ยอมเจอไม่ยอมพูดกับฉันไปตลอด ฉันก็แทบจะเป็นบ้าแล้ว"

คนฟังกัดฟันแน่นอย่างไม่พอใจเขาดันแผ่นอกหนาที่ทาบทับอยู่ออกสุดแรง นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้าสดใสคู่นั้นอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเอื้อมมือออกไปรั้งลำคอแข็งแรงให้ลงมารับจูบจากเขาอย่างรวดเร็ว "ฉันหายโกรธนานแล้ว งี่เง่า...ทีนี้พอใจรึยัง?"

สตีฟเบิกตามองคนที่จู่ๆก็จูบเขาอย่างงงๆ รสสัมผัสที่จางหายไปนานจนเกือบจะลืมเลือนนั้นทำให้รอยยิ้มกว้างวาดขึ้นบนริมฝีปาก "ยังเลย ขออีกทีสิ"

โทนี่ขมุบขมิบปากอย่างไม่พอใจ "โลภชะมัด"

"ฉันรู้" ร่างสูงยอมรับคำปรามาสนั้นง่ายดายก่อนจะแนบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากนิ่มนั้นอย่างเนิบช้า

"ถ้ามีอีกคราวหน้าฉันเล่นนายหนักแน่" ร่างด้านใต้เบะปากเล็กน้อย แขนที่โอบลำคอแกร่งนั้นกระชับเข้าหากันมากขึ้นยอมรับสัมผัสอบอุ่นที่แนบชิดลงมาอย่างง่ายดาย

.
.
.
.
.

"เออ...อย่าลืมซ่อมประตูลิฟต์คืนฉันด้วยล่ะ"

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

Comment

Comment:

Tweet

อ้ากกกกกก
น่ารักเว่อ
น่าร๊ากกกกกเว่อๆๆ
น่ารักกว่านี้มีอีกมั้ยยยยยยยยยย

#9 By polly on 2014-05-14 23:08

ป๋าซึนจังเลยยยย ฮ่าๆๆๆ แต่สตีฟก็จะแรงเยอะไปถึงไหนกันค่ะ  - -ll สงสารป๋าแทน

#8 By Nuyai on 2013-05-13 11:22

ปู่หื่นว่ะ 5555
แบบว่า ไม่ค่อยจะได้เห็นปู่ตื๊อบนเตียงขนาดนี้  ชอบบบบบบบบบ
แถมตอนง้อ ไม่้สิ ตอนป๋างอน เออ น่ารักอ้ะ ตามสไตล์สตาร์ก เกมส์แพ้ฉันไม่แพ้ ชอบๆ เอิ๊กๆๆ
แต่งได้น่ารักมากเลยค่ะ แบบว่า อยากอ่านแบบนี้อีก

#7 By pierce on 2013-02-10 10:52

แคปรุนแรงจนป๋างอนเลย 555
ทนุทนอนมป๋าหน่อยนะค่ะแคป
ป๋าเขาสูงวัยแล้ว(โดดหลบลูกถีบป๋า)
น่ารักมากๆเลยค่ะ Hot! Hot! Hot!

#6 By Penpen on 2012-10-28 10:36

@kojiroh เป็นท่าง้อที่ทรงอิทธิพลจริงๆ!
@Jolly Baka ก๊าก ดีใจที่ชอบเช่นกันค่ะ
@water-melon   แปะโน้ตง้อสาวผิดตรงไหนกัน ทำไมโทนี่ไม่ชอบนะconfused smile
@nuinthelewen ฮ่าๆ นั่นสิคะ คุณปู่ไม่ค่อยรุกก็ต้องพยายามมั่งนะ!!

#5 By sey on 2012-10-27 22:33

เขินค่ะ หว๊านนนหวาน ง้อแบบนี้ใครจะไปทนได้ล่ะ ตาสีฟ้าแบบนั้น หน้าหล่อๆแบบนั้น โทนี่จะใจอ่อนก็ไม่แแปลก ฮี่ๆ นานๆเห็นปู่รุกสักทีก็ตื่นเต้นดีค่า อ่านแล้วชื่นจายยย

#4 By nuinthelewen on 2012-10-27 21:31

*ขำ*
ถึงกับพังประตูเข้าไปเลยเหรอกัปตันนนน 555555
โทนี่เรื่องนี้ซึ้นนนซึน~ ชอบจังค่ะ รู้สึกว่าป๋าในคาแรกเตอร์แบบนี้มันน่ารักดีจัง open-mounthed smile
ส่วนแคป.. โดนงอนเพราะเรื่องแบบนั้นมันน่าสมน้ำหน้าจริงๆ 5555555
(แต่วิธีง้อก็ง้องแง้งสมกับเป็นแคป แปะกระดาษโน๊ตง้อสาว 555555)
รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ confused smile

#3 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2012-10-27 15:46

น่ารักอ่ะ !!  ป๋าซึน ไม่ไหวจะเคลียร์ ฮ่าๆๆ
แต่ปู่ง้อได้แบบว่าน่ารักไม่แพ้กันเลย โอ๊ยๆๆ อ่านๆไปนี่มดจะขึ้นคอมไหมเนี่ย อิอิ
ขอบคุณนะค่ะที่แต่งฟิคหวานๆมาให้อ่าน

#2 By Jolly Baka (103.7.57.18|125.26.153.187) on 2012-10-27 07:52

แอบมาฟินก่อนนอน ; w ;
โทนี่ซึนได้น่ารักจริงจัง ขอมอบโล่ห์กัปตันให้เลย กร๊ากกกก (สตีฟง้อแบบนี้เป็นโทนี่ก็ต้องใจอ่อนจิคะะะะะ แฮ่ๆๆ)

#1 By ~•Kojiroh•~ on 2012-10-27 02:39