[Steve/Tony]For the First Time

posted on 07 Sep 2012 03:55 by kurohashi-sey
Title : For the First Time (ในคราแรก)

pairing : Steve/Tony

Author : sey

Rate : NC-17


....ใครกันที่เป็นคนบอกว่าครั้งแรกนั้นสำคัญที่สุดเสมอ...

ไม่เห็นจะจริงเลยซักนิด..

ครั้งแรกที่ฉันเห็นนายมันยังไงกันนะ...

คลับคล้ายคลับคลาแต่มันก็เลือนลางเต็มทน จำได้ว่าเป็นสมัยยังเด็กที่ตัวเขามักไปวิ่งวุ่นวายอยู่ในที่ทำงานของพ่อหรือเปล่านะ

เขาจำมันไม่ได้โดยชัดเจนเท่าไหร่นัก สิ่งที่ติดค้างอย่างชัดเจนอยู่ในเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำมีเพียงร่างสูงใหญ่ที่หลับตานิ่งอยู่ในก้อนน้ำแข็งเท่านั้น

ครั้งแรกที่ฉันพูดคุยกับนายมันจะเรียกว่าพูดคุยได้รึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน...

จำได้เพียงแค่ตัวเขาในวัยเยาว์เอาแต่จับจ้องไปที่คนซึ่งยังนอนนิ่งอยู่นั้นไม่วางตาและพูดถามอย่างซื่อใสว่า "นี่ เมื่อไหร่นายจะตื่นกันล่ะ?"

..แต่ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นการพูดคนเดียวของฉันน่ะสิ

ครั้งแรกที่เราได้มีโอกาสสบตากันมันเร็วจนกระทั่งฉันยังไม่ทันได้สังเกตอะไรเลยซักนิด

ครั้งแรกที่นายเรียกชื่อของฉัน ฉันรู้สึก....ว่าระยะห่างอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจมันถูกร่นลง

ครั้งแรกที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนนั้น แม้จะเป็นเพราะเสียงของบรูซ แต่คนคนแรกที่ฉันเห็นก็คือนาย...

...วินาทีนั้นที่ฉันได้เข้าใจว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้จริงๆ...

............................................................................................

ทำไมใครๆถึงชอบพูดถึงครั้งแรกกันนัก? อันที่จริงมันก็ไม่เห็นจะต่างกับครั้งอื่นๆตรงไหน...

...สิ่งที่สำคัญคือ 'ความประทับใจแรก' ต่างหาก...

ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นนายมันเป็นเพียงภาพที่วูบไหวไปมาคู่กับข้อมูลมากมายบนเทคโนโลยีที่ฉันไม่คุ้นเคย แต่นามสกุลที่คุ้นตานั้นกลับทำให้เดาได้ไม่ยากว่านายเป็นใคร ...อย่างน้อยนายก็มีส่วนคล้ายพ่อของนายมากทีเดียวนะ...

ครั้งแรกที่ฉันได้พูดคุยกับนายฉันก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่านายมันกวนอารมณ์สิ้นดี

...แถมยังพูดในสิ่งที่สมองของฉันไม่มีทางจะเข้าใจได้อีกต่างหาก

ครั้งแรกที่ฉันได้สบตากับนายมันรวดเร็วจนคล้ายกับการมองผ่าน

...แต่ฉันก็บอกได้ว่านายมีดวงตาคู่สีน้ำตาลที่เปลี่ยวเหงามากแค่ไหน...

ครั้งแรกที่ฉันเรียกชื่อของนาย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้เหยียบย่างลงบนพื้นที่บางอย่างที่นายไม่ยอมให้ใครรุกล้ำผ่านมันเข้ามาได้

ระหว่างเรา..ไม่ใช่การพบกันครั้งแรกที่น่าจดจำ

ระหว่างเรา...ไม่มีบทสนทนาอันสวยงามที่น่าประทับใจ

แต่มันก็ไม่เคยมีการวางตัว ฉันรู้สึกได้ว่าระหว่างฉันกับนายเราพูดคุยกัน... แค่ฉันและนาย

...ไม่ใช่กัปตันอเมริกา ไม่ใช่ไอร่อนแมน.....

ครั้งแรกที่นายลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากการต่อสู้จบลง ...บอกไม่ถูกเลยว่าความโล่งใจนั้นมันเต็มตื้นขึ้นมาจากตรงไหน....

...ดูเหมือนพื้นที่ส่วนตัวที่ฉันวางเอาไว้ ก็จะถูกนายรุกล้ำเข้ามาด้วยแล้วเหมือนกัน...

............................................................................................

"โทนี่"

"หือ?" คนถูกเรียกส่งเสียงตอบรับในลำคอ แต่กระนั้นก็ยังไม่ละสายตาจากสิ่งที่กำลังทำ

ร่างสูงใหญ่ของสตีฟ โรเจอร์สก้าวผ่านบานประตูกระจกเข้าไปยังห้องแล็บโดยไม่ขออนุญาต เขาวางกาแฟแก้วหนึ่งลงบนโต๊ะใกล้ๆก่อนยกอีกแก้วขึ้นดื่ม

ดวงตาสีฟ้าสดมองคนเอาหัวบัดกรีเจียรแผ่นเหล็กตั้งแต่หัววันนิ่งสะเก็ดไฟกระเด็นแปลบปลาบท่ามกลางเสียงบาดแหลม

...ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ดูท่าทางเจ้าตัวคงจะสนุกกับมันมากทีเดียว...

เมื่อเห็นว่ากาแฟที่ตัวเองชงมาเผื่อคงจะถูกทิ้งไว้จนเย็นชืดแน่แล้ว เขาก็เริ่มมองหาอะไรมาทำฆ่าเวลาบ้างเหมือนกัน

เขาย้ายตัวเปลี่ยนที่นั่งจากบนโต๊ะไปเป็นเก้าอี้ใกล้ๆ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าเอากระดาษว่างๆที่ถูกทอดทิ้งระเกะระกะแถวนั้นมาไว้ตรงหน้าแล้วจรดปลายดินสอลงช้าๆ

ดวงตาเลื่อนสลับจากปลายดินสอไปยังคนที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกัน เส้นสายที่ถูกเรียงร้อยขึ้นช้าๆจากร่องรอยที่ดูแทบไม่รู้เรื่องจนกระทั่งเป็นรูปร่าง  ยิ่งมันใกล้เสร็จสมบูรณ์มากเท่าไหร่ สติของเขาก็ราวกับถูกดูดดึงไปมากเท่านั้น พอรู้ตัวอีกทีคนเขาถือวิสาสะเอาเป็นแบบวาดก็ยืนซดกาแฟเท้าแขนเข้ากับไหล่ของเขาจากด้านหลังมองเขาขีดๆเขียนๆอยู่เสียแล้ว

"ไม่ยักรู้แฮะ ว่ามีรสนิยมชอบแอบวาดรูปผู้ชายตอนเผลอ" โทนี่แซวทำให้สติเขาถูกดึงกลับมาในที่สุด

ใบหน้าคมคายหันไปมองคนแซว หัวคิ้วเข้มมุ่นขึ้น "ฉันวาดเพราะเป็นนายต่างหากล่ะ"

ดวงตาสีน้ำตาลที่โตอยู่แล้วดูโตขึ้นอีกกับคำพูดของเขา ริมฝีปากที่ขยับเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เปลี่ยนใจนั่นหันไปดื่มกาแฟที่เย็นจนชืดแล้วชืดอีกนั้นอีกครั้ง

สตีฟย่นคิ้วไม่ค่อยเข้าใจกับท่าทางนั้นเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก เขาหยิบกระดาษที่ตนวาดขึ้นพับเก็บ

"เฮ้ อย่าเพิ่งเก็บสิ"

"หือ?" เขาเลิกคิ้วก่อนจะหยิบมันออกมากางใหม่

โทนี่ยื่นใบหน้าข้ามไหล่อีกฝ่ายไปมองรูปในมืออย่างสนอกสนใจ "นายน่าจะเอาดีด้านนี้นะ ชีวิตไม่เหนื่อยด้วย"

"นั่นสินะ แต่ฉันก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยแฮะ" ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ "นายจะเอายังไงกับรูปนี้ล่ะ?"

ดวงตาสีน้ำตาลใสหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา ก่อนเจ้าตัวจะเอื้อมมือออกไปดึงมันออกมาจากมืออีกฝ่าย "ฉันขอแล้วกัน"

"หา?"

"ไม่ได้รึไง? ก็รูปฉันนี่"

"ก็ไม่ใช่ว่าได้ แค่ไม่คิดว่านายจะสนใจอะไรแบบนี้เท่านั้น" เขาว่าก่อนจะส่งรูปให้คนขออย่างงงๆ

โทนี่รับมาดูต่ออย่างอารมณ์ดี "ถึงฉันจะทำอะไรแบบนี้ไม่เป็น แต่ฉันชอบรูปนี้นะ" เขาเอ่ยชมทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาออกจากภาพ

เส้นขีดเขียนที่ไม่ได้บรรจงมากนักแต่ก็สื่อสารรายละเอียดทุกอย่างออกมาได้อย่างดี ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการนั่ง ใบหน้าหันข้างที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานบนโต๊ะ หรือแม้กระทั่งดวงตาของเขา

เขาเพิ่งจะรู้ในตอนนี้เองว่าตัวเองมีแววตาที่เหงาเศร้าขนาดไหน

"มันมีอะไรรึเปล่า?" คนวาดถามเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่จ้องมันไม่วางตา

"เปล่า...แต่ว่านาย..ตั้งใจวาดตาจังนะ...."

"งั้นเหรอ...ก็คงอย่างนั้นล่ะมั้ง?"

"หมายความว่าไงน่ะ นายนี่เล่นมุกเป็นเหมือนกันนะ" คนตัวเล็กกว่าหัวเราะเบาๆก่อนจะพับแผ่นกระดาษแล้วหนีบมันเก็บไว้ที่ขอบกางเกง

"คงจะเป็นเพราะฉันติดใจสายตาของนายมาตั้งแต่แรกล่ะมั้ง..."

"สายตา?" เขามุ่นคิ้ว

สตีฟก้าวเข้าไปใกล้คนถามก่อนจะยกมือหยาบใหญ่ขึ้นแตะที่ปลายหางตาอีกฝ่ายแบบไม่ได้คิดอะไร "อืม...สายตาของนายมันทั้งเหงาแล้วก็เศร้ายังไงก็ไม่รู้สิ"

โทนี่ผงะเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าสดคมโดยไม่ได้ตั้งใจ "เฮ่ๆ นี่มันมุกจีบสาวสมัยนายรึไง?"

"จีบ?" ร่างสูงใหญ่ทวนคำอย่างไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรคนตรงหน้าก็หมุนตัวหนีแล้วก้าวฉับๆออกจากแล็บเร็วจนเขาแทบตั้งตัวไม่ทัน

"หิวจะแย่แล้ว! หาอะไรกินกันเถอะ!! จาร์วิสอยู่รึเปล่า?" เจ้าของบ้านตัดบทอย่างรวดเร็วด้วยการหันไปคุยกับพ่อบ้านสมองกล

สตีฟที่ยังคงไล่ตามอาการของอีกฝ่ายไม่ทันได้แต่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจอยู่แบบนั้น

...เขาคงจะคิดไปเองล่ะมั้งที่อยู่ๆก็เห็นหน้าของอีกฝ่ายแดงขึ้นมา...

............................................................................................

.....น่าเศร้าชะมัด ทำตัวยังกับสาวเวอร์จิ้น...

โทนี่ทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะยกมือขึ้นกดปิดดวงตา เสียงครางต่ำอย่างหงุดหงิดเล็ดรอดจากลำคอ เขาดึงเอาภาพที่ได้มาขึ้นมาดูอีกครั้ง

'สายตาของนายมันทั้งเหงาแล้วก็เศร้ายังไงก็ไม่รู้สิ'

...ตาของฉันมันแสดงออกมามากขนาดนี้เลยเหรอ..

พอสงสัยก็เกิดอยากจะเห็นขึ้นมา เขาจึงหันหน้าไปมองกระจกบานที่ใกล้ที่สุด คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากัน "ไม่เห็นจะเป็นงั้นเลยซักนิด"

เขาเบือนหน้ากลับมายังภาพในมือแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว "เอาอะไรมาวาดน่ะคุณกัปตัน.."

ชายหนุ่มยันกายขึ้นนั่งก่อนจะสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป กระดาษแผ่นบางถูกพับเก็บขึ้นแล้วสอดแนบไว้หัวเตียง

...ครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนี้กับใครซักคน...

ร่างสันทัดของอัจฉริยะแห่งยุคลุกพรวดขึ้นจากที่นอนตรงไปยังตู้เสื้อผ้าของตน

...กับเพ็พเพอร์สเองเขาก็ไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ จะเรียกมันว่าอะไรดีนะ...

...สบายใจ? ก็อาจใช่ เพ็พเพอร์สเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทนอยู่กับเขาและก้าวล้ำเส้นจางๆที่กั้นเขาออกจากรอบข้างเข้ามาได้มากถึงขนาดนี้...

เพียงแค่สั่งไม่กี่คำจาร์วิสก็เตรียมชุดสูทให้เขาเสร็จเรียบร้อย ดวงตาสีเปลือกไม้มองมันอย่างพิจารณา

...เพราะอย่างนั้นเขาจึงคบกับเธอได้โดยไม่ติดใจอะไร...

...แต่กับสตีฟมันไม่ใช่แบบนั้น...

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้เป็นแฟนกันหรืออะไรแบบนั้น แต่ตัวเขาก็แค่รู้